قرائت يعنى قراء منسوب گردد . ( مقدمه‌اى بر تاريخ قراآت قرآن كريم ، ص 94 ) قرائت آحاد قرائت قرآنى كه سندش صحيح باشد اما يا مخالف رسم مصاحف قانونى باشد يا مخالف عربيت محسوب گردد . ( پژوهشى پيرامون آخرين كتاب الهى ، ج 2 ، ص 125 ) قرائت اربعة عشر قرائت چهارده‌گانهء قرآن توسط ( - ) قراء اربعة عشر قرائت با تحدير ( ت ) يا قرائت با حدر عبات است از خواندن قرآن با سرعت و سادگى . سريع خواندن قرآن ( سريع‌تر از تحقيق و ترتيل ) همراه با رعايت احكام تجويد . در اين حال احكام تجويدى با دقت و ظرافت روش قرائت با تحقيق رعايت نخواهد شد اما به‌هرحال نبايد قواعد قرائت دچار اخلال فاحش گردد ( الاتقان ، ج 1 ، ص 325 - قرآن‌پژوهى ، ص 134 - حلية القرآن ، ص 21 ) قرائت با تحقيق ( ت ) عبارت است از خواندن قرآن با حداكثر آرامش و تأنى ( حتى آهسته‌تر از قرائت با ترتيل ) . اينكه حق هر حرف ادا شود ، همراه با اشباع مدها ، تحقيق و همزه‌ها ، اتمام حركات ، تحقيق مخارج حروف و . . . كه همهء اينها در سايهء قرائت آيات با حداقل سرعت ميسر است . ( الاتقان ، ج 1 ، ص 324 - حلية القرآن ، ص 21 ) قرائت با تدوير ( ت ) عبارت است از خواندن قرآن نه به سرعت تحدير و نه به كندى ، تحقيق بلكه حالتى بين آن دو . ( الاتقان ، ج 1 ، ص 325 - حلية القرآن ، ص 21 ) قرائت با ترتيل ( ت ) وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا ( مزمل - 3 ) افضل قرائت قرآن است كه در قرآن بدان امر شده و عبارت است از خواندن قرآن به‌طور منظم و با تأنى و شمرده همراه با تدبر در معانى به طورى كه تمامى قواعد تجويد رعايت شود . ترتيل هنر درست و شمرده و شيوا خواندن قرآن است . و در تفسير ترتيل رواياتى از معصومين ( عليهم السلام ) رسيده است كه در هركدام به يكى از ابعاد وسيع آن اشاره شده است چون مكث در آيات . با صداى خوب خواندن ، به‌طور روشن بيان كردن ، خوب ادا كردن حروف و آشنايى با وقف‌هاى آن . توقف در كنار نام بهشت و از خدا طلب بهشت كردن و چنان خواندن كه دل‌هاى سنگين را بيدار كند . ( حلية القرآن ، ص 21 - تفسير نمونه ، ج 25 ، ص 171 - قرآن‌پژوهى ، ص 52 ) قرائت با حدر ( ح ) - قرائت با تحدير قرائت به دو ( ب ) قرائت باديه‌نشينان . قرائتى كه از حدّ و ارزش قراآت شاذه فراتر نمىرود ( مقدمه‌اى بر تاريخ قراآت قرآن كريم ، ص 85 ) قراءت سبع ( س ) قرائت هفتگانهء قرآن توسط ( - ) قراء سبعه قرائت سماعى ( س ) آن است كه قارى از زبان استاد خود به قرائت گوش فرا دهد ( پژوهشى در تاريخ قرآن كريم ، ص 340 )